Nga Ambra Baçuku
Kohë më parë, kur akoma shkruaja vargje e poema me rimë, kjo temë më dukej shumë e vështirë pasi mendoja se ishte ezauruar gjerësisht dhe nuk kisha diçka të vlefshme për ta cilësuar unë . Me kalimin e kohës e shoh veten një femër të re, në hapat e parë të jetës dhe me një lëmsh ndjenjash që besoj është e njëjta ndjesi me shumë femra në mbarë botën.
Sot jemi në 8 mars, Ditën Ndërkombëtare të Femrës , po po e lexuat mirë e femrës, pasi ne, përfshirë dhe mua, e dimë qe kjo është festa e nënës. Ishte shokuese kur me kohën mësova historinë e 8 Marsit , sepse ajo që ne e trajtonim si feste ishte një dite për të përkujtuar viktimat femra që humbën jetën në vendin e punës dhe për të kërkuar të drejtat tona.
Ishte një protestë në mbarë botën, por për ne akoma dhe sot është dita ku përkujdesemi për lulet apo dhuratën më të bukur për nënat, gjyshet apo motrat tona. Unë jam një vajza e thjeshtë që vij nga një fshat i vogël i Shqipërisë tonë të madhe, dhe dua ta nis që këtu nga femrat e fshatit tim.
Rritemi nën një mentalitet që dhe pse të zbutur me kohën ekziston ende. Në çdo mëngjes nënat kryesisht, kur i përcjellin vajzat për shkollë kanë gjithmonë disa këshilla të tilla: kujdes rrugës, mos qesh shumë, mos ua thuaj të tjerëve të gjitha, është turp të rrish me djem, shiko punën tënde dhe mos e ngrij shumë kokën, nëse të kritikojnë mos repliko mos të dëgjohet zëri; duke krijuar kështu një kompleksitet aq të madh në brendësi të një qenie aq të vogël. Pasi kanë përcjellur fëmijët për shkollë nënat vrapojnë në përkujdesjen e kafshëve, shpendëve apo përkujdesjen ndaj tokës e bimëve, kryesisht burim primar jetese.
Ndryshe nga femrat e fshatit tim kam dëgjuar dhe jam njohur me histori të atyre femrave që punojnë në masoneri, që punoje me orar të stërzgjatur dhe paga është shumë e ulët, për ato femra që sot punojnë ’punë dore‘ por që qëndismat apo veshjet e tyre ose nuk shite ose i marrin me një çmim qesharak, për ato femra që pavarësisht punëve të thjeshta që bëjnë si pastruese rruge, punëtorë në mirëmbajtjen e gjelbërimit, apo nëpër toka me pagesë, pagesa është gjithmonë shumë minimaliste, pasi me aq të ardhura nuk mund të besh asgjë përveçse mbijetesës. Për të kaluar pastaj në femra që po mundohen të sigurojnë studimin me anë të punëve të ndryshme nga të cilat më shumë ‘shfrytëzohen’ sesa mund të shfrytëzojnë , për të arritur pastaj me diplomën në duar për të kërkuar një punë dhe jashtë saj vetëm që të bësh diçka vete në jetë.
Për të mos folur pastaj për ato që halli i detyron të braktisin në një fare mënyre familjet dhe kryesisht fëmijët e tyre të mitur për t’u bërë dado e fëmijëve europiane apo për t’u kujdesur për të moshuarit me 3-mujore, apo atyre që me diplomë në duar e rroba në trup i drejtohen rrugëve të botës për shpëtim.
Ajo që me dhemb më shumë është fakti që nëse për të gjitha kam dëgjuar, se di si mund të jetë përballja me boten për një femër 18-vjeçare që del nga jetimorja dhe përplaset në një bote aq të madhe në një vend si i yni, që nuk ka asnjë lloj mbështetje për ta. Më dhemb të mendoj për shumë femra që sot gjenden te realitete të zymta, si shfrytëzimi, keqtrajtimi, përdhunimi, martesa në moshë minorene, nëpërkëmbja, trafikimi , pabarazia, etj.
Më dhemb kur në lajme, jo pak herë, kemi rastisur vetëvrasje nga femrat po sëfundmi edhe vrasje makabre ndaj tyre, madje një pjese e këtyre kanë ndodhur në sy të fëmijëve. Dhe më shumë se gjithçka me dhemb fort kur dëgjoj mënyra të ndryshme neveritëse që mundohen të tregojnë se kanë bërë shumë për emancipimin e grave.
Atyre që cilësojnë përfshirjen e disa femrave servile në politikë apo poste drejtuese si një arritje të madhe, e atyre që vjedhin miliona dhe dërgojnë në staf një lule natyrale që kushton maksimumi 100 lekë, apo atyre që bëjnë feste për një ditë, ku në 90 % të rasteve edhe paguajnë femrat vetë dhe në çdo ditë pune pas asaj feste, është po i njëjti shfrytëzim dhe zvarritje, ose ato femra që dalin nëpër clube me striptista dhe ’e shesin‘ atë festë si një realitet normal.
Nuk e di nëse vetëm unë jam lodhur nga fjalimet e bukura, të mirëorganizuara me fjalët më të larta e të goditura për të tërhequr vëmendjen publike, por që pasi ai fjalim të mbarojë ajo skaletë përfundon në kosh edhe gjithçka i kthehet realitetit, për sytë e mi më e fëlliqura e gjithë kësaj është kur disa femra arrijnë diçka në jetë dhe u kundërvihen çdo femre tjetër për të treguar ‘madhështinë’ e tyre.
Jam e bindur që çdo femër brenda vetes i mendon këto që unë përmenda, por ne jemi të mëvetësishëm, nëse nuk e kemi diçka personale nuk është se na shqetëson shumë.
Sot zgjedh t’i përulem me falënderim dhe mirënjohje çdo femre që punon ndershmërisht në cilëndo punë për të kontribuar në familjen e saj, kryesisht femrave në stafin mjekësor që kanë lënë mënjanë familjet e tyre duke u përkujdesur për të gjithë ne në këtë kohe pandemie. Zgjedh t’i përulem çdo gjyshe që dhe pse në pension përkujdeset për nipërit e mbesat apo gjithë familjen.
Dhe sot më shumë se kurrë jam krah çdo femre që proteston dhe ngre zërin bindshëm kundrejt çdo padrejtësie. Shpresoj që 8 Marsi tjetër të gjejë çdo femër të kësaj bote me më pak arsye për të protestuar e me më shume arsye për të jetuar.
