Atëherë nuk kishte celular, rrjete sociale, Whatsapp apo Viber për të uruar njëri-tjetrin. Ishte koha kur edhe telefonat ishin të rrallë në qarkullim për të shpërndarë urimet.
“Mjeti” më i përdorur ishte kartolina.
Më poshtë janë publikuar fotot e realiteti tjetër: kartolinat që qarkullonin në Shqipëri në vitet ’70.
Ishte prag ndërrimi i viteve: Viti 1972 po i linte vendin 1973, plot 50 vjet më parë. Një baba i uronte ditëlindjen djalit të vet.
Ajo që bie në sy është pamja e kartolinës, ku duket një nga personazhet e famshme të filmave me kartona si miushi Xherri (Jerry). Ai tërheq një karrocë ku është ngarkuar pema e vitit të ri dhe poshtë tyre urimi tradicional “Gëzuar vitin e ri”.
Kartolinë e vitit 1973
Në pjesën e pasme të kartolinës, lexohet N.SH. Botime Naim Frashëri Tiranë.
I veçantë është edhe urimi i shkruar mbi të, i cili është shkruar me dorë, ndryshe nga sot… Sot, kur të gjithë kemi harruar të shkruajmë me laps, duke përdorur vetëm tastierën e celularit dhe kompjuterit.
Çdo vend ka traditën e tij me kartolinat. Që me shpikjen e tyre ato kanë përfaqësuar një kulturë të caktuar. Para viteve ’90, ato ishin forma e vetme përmes së cilave mund të dërgohej nga larg një urim për festat e fundvitit.
Nuk kishte ndjesi më të bukur sesa kur postieri ndalonte dhe linte poshtë derës së shtëpisë, kartolinat e pafund të ardhura nga shumë larg. Ato dukeshin sikur na sillnin shumë pranë kushërinjtë apo miqtë që kishim vite pa i parë.
Në një botë e cila po ecën me shpejtësi drejt elektronikës, duket se kartolinat elektronike apo mesazhet telefonike kanë zëvendësuar kartolinat e thjeshta.
Ndryshe nga vite më parë, dhe pse kartolinat nëpër dyqane janë shumë herë më të bukura e më të kuruara, shumë pak janë ata që shkojnë t’i blejnë për t’i dërguar diku.
