Nga Ambra Baçuku
Po përballemi çdo ditë me fenomene që nuk i konsiderojmë normale. Po shohim nëpër media imoralitete nga më të ndryshmet. Po shohim promovime nga më të çuditshmet. Dhe po e themi me zë të lartë që shoqëria po degjenerohet. A është e vërtetë kjo apo është shtuar ndjeshëm e publikimi i fenomeneve duke bërë të mundur që të dihen nga një numër me i madh dhe si rrjedhojë të marrë përmasa të tjera?
Bazuar në ngjarjen e fundit në vendin tonë ku kemi publikimin me imazh të një gruaje që tradhton burrin dhe gjendet nga familjarët e tij, e më pas për të gjithë ne është mundësuar të shihet me zë dhe figurë një situate aq e shëmtuar. Tradhtia nuk ka justifikim, por nuk është një krim ligjor, dhe as nuk të jep të drejtën që dhunosh askënd në asnjë lloj forme. Është përgjegjësi morale të cilën e mban çdo njeri për veprimet e veta dhe nuk është fare e nevojshme të evidentohet në atë lloj mënyre çnjerëzore.
Formimi dhe mentaliteti kanë një rol shumë të rëndësishëm në shoqëri prandaj edhe sot nuk mund të krahasohemi ende me vendet e zhvilluara. Jemi ende me një nivel formimi minimal dhe me një mentalitet të kalbur.
Nuk është nevoja të skandalizohemi sot me fenomene të tilla kur ende i trajtojmë vajzat si pronë, ku nuk ju japim hapësirën për të folur , për t’u zhvilluar në drejtime të ndryshme, për t’u përballur vetë me jetën dhe për të marrë vendimet e tyre. Ku nuk jemi aty për t’i dëgjuar dhe për t’i suportuar. Kur i martojmë ato duke u bazuar me atë që ne mendojmë si të duhurin. Dhe i shohim si prona qëe mund të blihen me para.
Ne nuk mund të habitemi me situata të tilla kur përpos ndrydhjes se vajzave kemi tendencën të rrisim djem të papërgjegjshëm dhe të llastuar duke ju dhënë çdo gjë gati. Djem që akoma nuk janë të zotët të drejtojnë jetën e tyre dhe kur janë në moshë madhore, që marrin përsipër të martohen pa plotësuar si fillim kushtet që të bashkëjetojnë me gruan. Që të mos diskutojmë rastin më të keq qe vijnë nga emigrimi marrin një nuse për t’u shërbyer prindërve, e ndërkohë ne vendet ku jetojnë kanë familje apo bëjnë jetë të shfrenuar. Rrisim djem që ju mësojmë se me rëndësi është vetëm “të bësh“ lekë dhe pastaj nëse ke lekë një vajze nuk ka pakënaqësi.
Nuk është nevoja të bëjmë sot gjyq publik kur nuk jemi në brendësi të çështjes dhe kur kjo çështje nuk na përfshin ne, kur mund të bëjmë diçka më të mirë qoftë për veten ose në promovimin e shembujve të denjë për t’u ndjekur.
Mund të kuptoj familjen e burrit të saj që edhe pse nuk mund t’i justifikoj kurrsesi për publikimin apo dhunën, kryesisht atë fizike ndaj saj, por sërish mentaliteti ju jep hapësirën të abuzojnë në këtë formë, por mediat dhe të gjithë ata që brohorasin të lumtur për këtë ”kapje“ në flagrancë, nuk mundem t’i justifikoj në asnjë mënyrë. Vetëm për disa klikime mund të biem aq poshtë sa të publikojmë pamje të tilla duke cenuar dikë që ka bërë një gabim pasojat e të cilit janë të gjitha mbi të dhe nuk ndikojnë aspak në jetët tona. Apo të gjithë ata që bëjnë moral a mund të jenë aq të “pastër” , kur te realiteti tregon të kundërtën.
Për të gjithë ata që nuk kursehen të shprehin vrerin që kanë “për të mirën“ e shoqërisë , si ka mundësi që nuk ngritën kurrë zërin për të padrejtat mbi kurriz të tyre apo familjarëve të tyre? Si nuk guxuan të flasin me të njëjtin mllef për padrejtësitë në vendet e punës, në rritjet e çmimeve, në korrupsionin që për pothuajse çdo vend pune apo provim universiteti duhet të paguash ryshfete?
Si nuk e ngritën kurrë zërin me këtë dëshirën e mirë për zhvillimin e shoqërisë që të kërkojnë më shumë mundësi për arsimin, apo forma të ndryshme për zhvillime personale dhe kolektive?
Ja pra kështu jemi ne, të gatshëm të gjykojmë çdokënd dhe çdo gjë pa parë ne fillim nëse ne jemi kompetent për të dhënë mendime të tilla.
Vendi ynë nuk është se po degjenerohet, thjesht hapësira në mediat sociale aq sa është e mirë për promovime të denja, ka dhe një medalje negative përhapjen e videove të tilla të problemeve familjare që nuk i shërbejnë askujt që t’i dijë, pasi nuk jep asgjë tjetër përveç material për të gjykuar.
Ka vetëm një zgjidhje për probleme të tilla, që secili të fokusohet në familjen e tij dhe të përkushtohej në zhvillim e saj, e kryesisht të rrisë fëmijë të denjë. Është më e vështirë se të gjykosh botën sigurisht, por është detyra që ne duhet të bëjmë.
